Yıl 2010...memlketim canım istanbul Kültür Başkenti olmuş, Ankara'nın tek ayrıcalığı olan "başkent olma" özelliğini de elinden almış amma velakin nafile....Tüm bu şan ve şöhrete rağmen bu memlekette "yok artık bu kadarda olmaz" dedirten olaylar oluyor.
Günlerden perşembe, öğleden sonra apartmanımızın sol tarafındaki katların ve o yönde bulunan asansörümüzün elektiriği yoktu.bir nevi apartman kısmi felç geçiriyordu.akabinde çok geçmeden akşama doğru tüm dairelerin elektriği gitti.
İlk dakikalarda normal bir kesinti zannedip çok dertlenmedik.fakat zaman geçipte yöneticimiz tarafından acı haberi alınca işte sıkıntı o zaman başladı.
Çünkü yeraltında bulunan elektrik kablolarından birçoğu yanmış ama bu kabloların yeri henüz tespit edilememiş....
Elektrik kabloları direklerden yer altına taşınınca "ülkemiz çağı takip ediyor, görüntü kirliliği sona eriyor" diye düşünmüştük ama olay öyle olmuyormuş.
İşte bir arıza anında arızayı bulmak bir dert...bulsan kazıp sorunu gidermek ayrı dert...
Bedaş görevlileri arızayı araya dursunlar ben bu sürede bizlerin neler yaşadığını anlatayım.anlatayım ki günlük hayatta gayet rahat bir şekilde kullanıpta şükrünü eda etmediğimiz bazı şeylerin kıymeti iyice bir anlaşılsın...
Öncelikle elektrik ile çalışan kombi hepten devre dışı olduğundan soğuk dakikalar hatta bizimki gibi uzun süreli kesintilerde soğuk günler ile karşı karşıya kalıyor insan.
Akabinde bilimum lavabo ve mutfakta sıcak su ile iş gören bizler kombi devre dışı olduğundan soğuk kış gününde tabiri caizse "demir" gibi su ile hemhal olduk.
Gerçi elektrik gidince insan "çok şükür sular akıyor" diyip sıcak suyu aramaya utanıyor ama olsun...
İki gün süren bir kesinti yaşadığımızdan dolaptaki bazı gıdaları malesef kaybettik....birkaçı bozuldu...
Evde Elazığ folklor ekibi gibi gezdik herkesin elinde mum çayda çıra modunda...buna rağmen ben her lavaboya giriş ve çıkışta alışkanlık gereği ışığı açıp kapattım:) o ayrı mevzu..bendeki de nasıl bir alışkanlıksa artık:)
Ve elektrik olmayınca ne kadar birşeylerle meşgul olsanız, mum ışığında gazetede okusanız en nihayetinde 11 de kendinizi uyurken buluyorsunuz...sonra ne mi oluyor??? insan uykudan tiksiniyor...sürekli uyku modu...sonrasında yatağa girince dışarı soğuk diye de sabah olunca yataktan çıkabilene aşk olsun...saat 12 falan gün ışığına kavuşmanın sevinci ile yeniden başladık elektriksiz 2. günümüze...
Çok şükür iyi ki güneş var dedim...kış dahi olsa en yağışlı günde bile varlığını hissettiriryor insan gündüzün farkına varıyor...eee elektrik kul yapımı işte yıl 2010 olsa, kablosuz internet çağında bile olsak İstanbul'un göbeğinde gittimi gidiyor işte elektrik...
Bu ve benzeri bir sürü sefillikten sonra 2.gün geldi elektirkler...
Nasıl bir nimet olduğunun idrakine vardık....ve de elektiriğe ve elektrikli aletlere ne derce bağlı olduğumuzun farkına vardık...insanlara kolaylık olsun diye fırının çakmağı bile elektirkli olunca ; sonra elektirk gidince elinizi neye atsanız elinizde kalıyor işte hadi ya bu da mı elektrikle çalışıyordu diye söyleniyor insan...
Anladım ki elektrik-su bir evin yaşantısı için önemli gereklermiş...
Anladım ki bunların kıymetini bilmeden yaşıyormuşum...
Ve Anladım ki yaşamdan zevk almak için basit gibi görünen şeylerin kıymetini bilmek gerekmiş....
